ਨਿਜਾਤ ਦੀ ਓਵਰ

ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਲਈ  ਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਮਾਲਿਕ(ਸਵਾਮੀ)ਦਾ ਰਲਤਾ ਦਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਹੀ ਅਸੀਂ ਮਾਲਿਕ(ਸਵਾਮੀ)ਦੀ ਦਇਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ।ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਕਿ ਕੋਈ ਕੁਲੀ ਤੋਂ ਰੇਲਗਾੱਡੀ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਕਰੇ ਜਦ ਕੁਲੀ ਉਸਨੂੰ ਰੇਲ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਰੇਲ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਕੁਲੀ ਉਤੇ ਹੀ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਸਨੇ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਰੇਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਮਾਰਗ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰੇਲਗਾਡੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੁਲੀ ਉਤੇ ਸਾਵਾਰ ਹੋ ਜਾਣ ।

ਕੁਝ ਭਰਾ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਰੱਬ ਦਾ ਧਿਆਨ ਜਮਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਮਣੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ।ਇਹ ਵੀ ਵਧਆ ਗੱਲ ਕੀਤੀ,ਕਿ ਖੂਬ ਗੌਰ ਨਾਲ ਖੰਬੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਨੇ,ਕਿ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਜਮਾਉਣ ਲਈ ਖੰਭੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।ਕਿੱਥੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਅਤੇ ਕਿਥੇ ਖੰਭਾ ? ਕਿੱਥੇ ਇਹ ਕਮਜੋਰ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ, ਮਿਹਰਬਾਨ,ਦਿਆਲੂ ਮਾਲਿਕ,ਇਸ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲੱਗੇਗਾ ਜਾਂ ਹਟੇਗਾ ?

ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ,ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਓਸਦਾ ਸ਼ਰੀਕ ਮੰਨਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ,ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਆਦਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਦਾ ਬਾਲਣ ਬਣੇਗਾ ।

ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭੱਰੰਸ ਪ੍ਰਚੱਲਿਕਤ ਹੈ ਕਿ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਿਕ ਮੁਹੰਮਦ ਸ0 ਹਨ ।ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੁਹੰਮਦ ਸ0 ਕੋਈ ਨੱਵਾਂ ਧੱਰਮ ਲੇਕੇ ਨਹੀ ਆਏ ਬੱਲਕਿ ਉਸ ਧੱਰਮ ਦੇ ਅੰਤਿਮ  ਅਖਿਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ਟਾ ਪੈਗੰਬਰ ਸੀ ਜੋ ਧੱਰਮ ਇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਰਮਾਤਮਾਂ ਨੈ ਮਾਨਵ ਦੇ ਲਈ ਚੁਨਿਆ ਸੀ । ਮੁਹੰਮਦ ਸ0 ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਨਹੀ ਬੱਲਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅਖਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ਟਾ ਹਨ .। ਇਹੀ ਉਹ ਧੱਰਮ ਹੇ ਜਿਸਦੀ ਸਿਖਿਆ ਸੱਬਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਇੰਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ , ਸੱਬ ਤੋ ਪਹਿਲੇ ਮਾਨਵ ਆਦਮ ਹਨ ਜਿਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾਂ (ਇਸ਼ਵਰ)ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਿਤੀ ਸੀ , ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਨਾਂਦੀ ਪਤਨੀ  ਹੱਵਵਾ ਨੂੰ ਉਤਪੱਨ ਕਿਤਾ ਸੀ ,ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਨਾਂ ਪਤੀ –ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਮਾਨਵ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦਾ ਆਰੰਬ ਹੋਇਆ ਜਿਸਨੂੰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਨੂ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ,ਤਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਏਡਮ ਅਤੇ ਇਵ ਜਿਨਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਪੁਰਵਕ ਉਲੇਖ ਪਵਿਤਰ ਕੁਰਆਨ(2|30-38) ਅਤੇ ਭਵਿਖ ਪੁਰਾਣ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰਗ ਪ੍ਰਵ (ਖਡੰ ।ਅਧਿਆਯ 4) ਅਤੇ ਬਾਇਬਲ (ਉਤਪਤੀ 2|3-24 )ਅਤੇ ਦੁਸਰੇ ਅਨੇਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ,(ਇਸ਼ਵਰ)ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਨੇ ਹਰ ਯੁਗਾ ਵਿਚ ਹਰ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸਿਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਿਤੀ ,ਉਸੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁੰਸਾਰ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦਾ ਨਾਮ ਇਸਲਾਮ ਸੀ ,ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰ ਇਕ ਸੰਦੇਸ਼ਟਾ ਅਪਨੀ ਅਪਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਸੀ  ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਸੀ “ਸਰਵ ਸਮ੍ਰਪਣ ਧਰਮ “ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਰਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ “ਇਸਲਾਮ ਧਰਮ ” ਗਿਆਨ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮਾਨਵ ਦਾ ਧਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪ੍ਰੰਤੂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਪਨੇ ਅਪਨੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਅਲਗ ਅਲਗ ਧਰਮ ਬਣਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਲਗ ਅਲਗ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ ।  ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਸੱਬ ਤੋਂ ਬਡੀ ਜਰੂਰਤ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀ ਆਪਨੇ ਵਾਸਤਵਿਕ ਇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਤੱਰਫ ਪੱਲਟੀਏ ਜਿਸਦਾ ਸੰਬੰਧ ਕਿਸੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼(ਖਾਸ) ਦੇਸ਼ ,ਜਾਤੀ , ਯਾ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਸੰਸਾਰ ਦਾ (ਸ੍ਰਸ਼ਟਾ)ਪਾਲਣੇ ਵਾਲਾ ,ਅੰਨ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਪਾਲਣਕਰਤਾ ਹੈ । ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ।,ਇਸ਼ਵਰ ਹੀ ਨੇ ਅਸੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਿਤਾ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਵਾਭਾਵਿਕ ਤੋਰ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਸੇ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀ ਦੀ ਹੈ ਇਸੇ ਕਥਨ ਦਾ ਸਮ੍ਰਥਨ ਹਰ ਇਕ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੇ ਭੀ ਕਿਤਾ ਹੈ ।ਦੇਖੋ ਰਿਗਵੇਦ 4|92|9 ਦੁਵੈਰਾ ਸਤਸਿ ਬਗਹਿਸ਼ੀ ।ਸੈਂਕਡੇਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਬਹਿਸ਼ਕਾਰ ਕਰੋ । ਇਸਲਾਮ ਭੀ ਇਹੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਤਰ ਇਕ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਿਤੀ ਜਾਏ , ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਆਪ ਖੁਦ ਮੁਹੰਮਦ ਸਲਿ0ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨਾ ਅਥਵਾ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਚਿੰਤਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਕਿਸੇ ਚਿਤਕ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਨਾ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਹੇ। ਸੁਨੋ ਆਪਨੇ ਇਸ਼ਵਰ ਦੀ  ”ਲੋਕੋ ! ਇਕ ਮਿਸਾਲ ਦੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ , ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਨੋ । ਜਿਨਾਂ ਪੁਜਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀ ਅੱਲਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋ ਉਹੋ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਮੱਕਖੀ ਭੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਂ ਤਾਂ ਨਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ।ਬੱਲਕਿ ਅੱਗਰ ਮੱਕਖੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਖੋਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹੋ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁੜਾ ਵੀ ਨਹੀ ਸੱਕਦੇ । ਮੱਦਦ ਚਾਹਨੇ ਵਾਲੇ ਵੀ ਕਮਜੋਰ ਅਤੇ ਜਿਨਾਂ ਤੋਂ ਮੱਦਦ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਹੋ ਵੀ ਕਮਜੋਰ, ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਕੱਦਰ ਹੀ ਨਹੀ ਪਹਚਾਨੀ ਜਿਸ ਤੱਰਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਚਾੱਨ ਨੇ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ “। (72\73\17)  ਪਿਆਰੇ ਮਿਤ੍ਰ ਦੋਸਤ ! ਇਸ ਧਾਰਮਿਕ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਅਸਾਂਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਧੇ ਲੱਫਜਾਂ ਵਿੱਚ (ਇਸ਼ਵਰ)ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇਨੇ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਿਤੀ ਹੈ ਜਿਆਦਾ ਜਾਨਕਾਰੀ ਹੇਤੂ ਸਾਨੂੰ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ ।

ਆਪ ਦਾ ਸ਼ਭ ਚਿੰਤਕ

ਇਸਲਾਮੁਦੀਨ ਅਬਦੁਲਹਾਕੀਮ

ਹੂੰਨ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕੀ ਇਹ ਤੱਲਵਾਰ  ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਲਈ ਪੂਰੀਦੁਨਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਜੈ (ਜੀਤ) ਪ੍ਰਪੱਤ ਕਿਤੀ, ਬੱਲਕਿ ਇਹ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਪੈਗੰਬਰ ਦਾ ਅਤਿਅੰਤ ਸਾਦਾ ਜੀਵਨ.,ਆਪਦੀ ਬਿਨਾ ਸਵਾਰਥ,ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪਾਲੱਨ ਅਤੇ ਨਿਡੱਰਤਾ ਸੀ ।   (ਜੱਗਤ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਪਾਟਕ)

ਮਹਾਂਤਮਾਂ ਬੁੱਧ ਦੀ ਭਵਿਸ਼ਵਾਣੀ: ਮਹਾਤਮਾਂ ਬੁੱਧ ਨੇ ਮਰਦੇ ਵੱਕਤ ਆਪਨੇ ਚੇਲੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਕੰਨ ਵਿੱਚ  “ਮੈਤ੍ਰੇਯ”ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁੱਧ  ਦੇ ਆਨ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦਿਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਅੱਰਥ “ਮੁਹੰਮਦ” ਹੁੰਦਾਹੈ

ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਅਤੇ ਮੁਹੱਮਦ: ਵੇਦਾਂਵਿਚ “ਨਰਾਸ਼ੰਸ” ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ 31 ਸੱਥਾਨਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ “ਕਲਕੀ ਅਵਤਾਰ” ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੁਹੰਮਦ ਸ0 ਦਾ ਵੱਰਨਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਸਬਦ “ਨਰ”ਅਤੇ ”ਆਸ਼ੰਸ” ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋ ਮਿਲਦਾ ਬੰਨਦਾ ਹੈ,ਨਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ “ਆਦਮੀ” ਅਤੇ ਆਸ਼ੰਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ”

ਅਰਥਾਤ ਆਦਮੀਆਂ ਦਵਾਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ,ਅਤੇ ਮੁਹੰਮਦ ਦਾ ਅਰਥ ਵੀ, “ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਆਦਮੀ” ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪੇਹਲਾ ਨਾਮ ਖੁਦਾ ਦਾ ਦੁਜਾ ਨਾਮ ਰਸੁਲ। ਤੀਜਾ ਕੱਲਮਾ ਪੱਡ਼ ਨਾਨਕਾ ਦ੍ਰੱਗੇ ਪਾਵਾਂ ਕ਼ੱਬੂਲ। ਡੇਹਤਾ ਨੂਰੇ ਮੁਹੰਮਦੀ ਡੇਗਤਾ ਨਬੀ ਰੱਸੂਲ। ਨਾਨਕ ਕੁਦਰੱਤ ਦੇਖ ਕਰ ਦੁਖੀ ਗਈ ਸੱਬ ਭੂਲ। ਉਤੇ ਦੀ ਸੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੋਰ ਤੋਂ ਪੱਡੋ ਅਤੇ ਸੋਚੋ ਕਿ ਸੱਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਅੱਲਾਹ ਅਤੇ ਮੁਹੱਮਦ ਸ0 ਦਾ ਪੱਰਿਚਿਏ ਕਰਾਈਆ ਹੈ।ਅਤੇ ਇਸਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੱਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਲਏ ਏਹੀ ਇਕ ਸ਼ੱਬਦ ਅੱਖਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੇ ਕਿ ਮੈ ਇਹ ਗੱਲ ਦਾ ਵਚੱਨ ਦੈੰਦਾ ਹੂੰ ਕਿ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਬੱਗੇਰ ਕੋਈ ਸੱਤੇ ਪੁਜਿਏ ਨਹੀ। ਅਤੇ ਮੁਹੰਮਦ ਸ0ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੱਨਦੇਸ਼ਟਾ  ਅਤੇ ਦੂਤ ਹਨ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਹੰਮਦ ਸ0ਨੂੰ ਮਨਨੇ ਦੀ ਦਾਵੱਤ ਦੀਤੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਆਖਿਆ ਸਾਦ-ਸੱਲਾਹਤ ਮੁਹੰਮਦੀ ਮੁਖਹੀ ਆਖੋੰਤ-ਖਾਸਾ ਬੰਦਾ ਸੱਜਯਾ ਸੱਰ ਮਿਤਰਾਂ ਹੋਂਮਤ। ਯਾਨੀ ਰੱਸੂਲ ਸ0ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਦੇ ਚੱਲੈ ਜਾਓ ਆਪ ਖੁਦਾ ਦੇ ਖਾਸ ਬੰਦੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨੱਬਿਯਾਂ ਅਤੇ ਰੱਸੂਲਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਹਨ ।

ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਫ਼ਰਮਾਂਯਾ, ਸੇਈ ਛੋਟੇ ਨਾਨਕਾ ਹੱਜ਼ਰੱਤ ਜੱਹਾਂ ਪੱਨਹਾਂ । ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਸੱਫ਼ੱਲ ਹੱਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੈ ਹੁਜੂਰ ਸ0ਦੀ ਗੁਲਾਮੀਂ ਵਿੱਚ ਜਿੰਦਗੀ ਬੱਸ਼ੱਰ ਕਿਤੀ। ਗੁਰੂ ਅੱਰਜਨ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਪਾਕੀਜਾ ਇਰਸਸ਼ਾਦ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੱਯਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਅਠੇ ਪੇਹੇਰ ਭੋਂਦਾ ਫਿਰੇ ਖਾਵੱਣ ਸੰਦਡੇ ਸੋਲ-ਦੋਜ਼ੱਖ ਪੋੰਦਾ ਕਿਓਂ ਰੇਹੇ ਜਾਂ ਚੱਤ ਹੋਏ  ਰੱਸੂਲ ।ਗੁਰੂ ਗੱਰੰਥ ਸੱਹਬ ਪੱਨਾ0 320 | ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਵਿਲੇ ਆਖੀਆ, ਮੀਮ ਮੁਹੱਮਦ ਮੱਨ ਤੋਂ ਮੱਨ ਕਿਤਾਬਾਂ ਚਾਰ-ਮੱਨ ਖੁਦਾਏ ਰੱਸੂਲ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਈ ਦੱਰਬਾਰ-ਲੇ ਪੇਗੱਬੰਰੀ ਆਯਾ ਇਸ ਦੁਨਯਾਮਾਂਹੈ, ਨਾਂਵ ਮੁਹੰਮਦ ਮੁਸਤੱਫਾ ਹੋ ਆ ਬੇਪੱਰ ਵਾਹੈ। ਯਾਨੀ ਹੱਜ਼ਰਤ ਮੁਹੱਮਦ ਮੁਸਤੱਫਾ ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਉਤੇ ਇਮਾਨ ਲਾਓ

ਆਪੂ ਅਪਨੀ ਨੋ ਬੱਤੈਂ ਸੱਭੋ ਚੱਲਾਏ ਰਾਹੈ” ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਭਾਈ ਬਾਲਾ ਪਾਟ-143-* ਯਾਨੀ-ਰੱਬ ਨੇ ਦੁਨਯਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾ ਲੱਖ ਪੈਗੰਬਰ ਮੱਬ ਊਸ ਕਿੱਤੇ ਹੱਨ, ਜਿਹਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਦੋਰ ਵਿੱਚ ਲੋ ਕਾਨੂੰ ਸਿਰਾਤੇ ਮੁਸਤੱਕੀਮ ਦਾ ਪੱਤਾ ਦਿੱਤਾ।

ਇਸ ਸਿਲ ਸਿਲੇ ਦੇ ਆਖਰੀ  ਪੈਗੰਬਰ ਹੱਜਰਤ ਮੁਹੰਮਦ ਸ0 ਹਨ। ਜੋ ਖਾਤੱਮੁੰਨੱਬੀਯੀਨ ਵੀ ਹਨ, ।

ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਜੀ ਵੀ ਹੱਜ਼ਰਤ ਮੁਹੱਮਦ ਸ0 ਨੂੰ ਰੱਬਦਾ ਬੱਰ ਗੁਜੀਦਾ ਨੱਬੀ ਅਤੇ ਖਾਤੱਮੁਲ ਮੁਰ ਸੱਲੀਨ ਤੱਸਲੀਮ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਮੱਕਾ ਮੁਅਜੱਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਬ ਨੂੰ ਮੁਖਾ

ਤੱਬ ਹੋ ਕਿ ਆਖਿਆ :- “ਏ ਸੱਚੇ ਸਾਹਿਬ ਇਸ ਸੇ ਕੱਬਲ ਆਪਨੇ ਖਾਤੱਮੁਲ ਮੁਰ ਸੱਲੀਨ ਹੱਜਰੱਤ ਮੁਹੰਮਦ ਮੁਸਤੱਫਾ ਸ0ਕੋ ਦੁਨਯਾ ਮੈ ਭੇਜਾ”-ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਭਾਈ ਬਾਲਾ ਪਾਟ-151

“ਗੁਗੂ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਫੱਰ ਮਾਂਈਆ,

ਸਾਦ-ਸਲਾ ਹੱਤ ਮੁਹੰਮਦੀ ਮੁਖੱਹੀ ਆਖੋਨਤ- ਖਾਸਹ ਬੰਦਾ ਸੱਜਿਆ ਸ੍ਰੱ ਮਿਤ੍ਰੱਰਾਂ ਹੋੰਮਤ ਯਾਨੀ- ਹੱਜਰਤ ਮੁਹੱਮਦ ਸ0 ਦੀ ਤੱਰੀਫ ਹੱਮੈਂਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਚੱਲੈ ਜਾਉ-ਆਪ ਰੱਬ ਦੇ ਖਾਸ ਬੰਦੈ ਅਤੇ ਤੱਮਾਮ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਸੱਰਦਾਰ ਹਨ। ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਵਿਲਾਯਤ ਵਾਲੀ ਪਾਟ-246—

ਜਿੰਨੇ ਰੱਬ ਦੇ ਰੱਸੁਲ ਤੇ ਪੈਗੰਬਰ ਆਇ ਸਨ ਸੱਬ ਨੇ  ਇੱਕ ਰੱਬ ਦੀ ਤੱਰਫੌ ਬੁਲਾ ਇਆ

 ਇਸਲਾਮੀ ਨੁੱਕਤਾਏ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਇਸ ਆਲੱਮੈਂ ਕਾਇਨਾਤ ਦੇ ਖਾਲਿਕ ਮਾਲਿਕ ਰੱਬ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦਿਆਂ ਹਿਦਾ ਯਤ ਅਤੇ ਇਸਲਾਹ ਲਿਈ ਅੰਬਿਆਂ ਦੀ ਆਮਦ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਤਾ ਅਤੇ ਜੱਦ ਤੋਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਟੀ ਰਚੀ ਹਨ ਰੱਬ ਦੀ ਤੱਰਫੈਂ ਦੁਨਯਾਂ ਦੀ ਹਰ ਕੋਮ ਵਿੱਚ ਰੱਸੂਲ ਅਤੇ ਨੱਬੀ ਆੰਦੇ ਸੱਨ ਜਿਨਹਾਂ ਨੈਂ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾ ਨੂੰ ਸਿਰਾਤੇ ਮੁਸਤੱਕੀਮ ਦਾ ਪੱਤਾ ਦਿੱਤਾ,ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕੱਦਸ ਤਾਲੀਮ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਲੱਖੋਂ ਇੰਸਾਨ ਰੱਬ ਦੇ ਇਬਾਦੱਤ ਗੁਜਾਰ ਬੰਦੇ ਬੱਨ ਗੱਈ ਸਨ, ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਇਹਨ੍ਹਾਂ ਪੈਗੰਬਰਾਂ ਦੀ ਤਾਦਾਦ ਸੱਵਾ ਲੱਖ ਦੱਸੀਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਾਦਾਦ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸੱਹਬ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੱਸਲੀਮ ਕਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੇ ਜੇਸਾ ਦੇ ਹੇ”-  ”ਸੱਵਾ ਲਾਖ ਪੈਗੰਬਰ ਤਾਂ ਕੈ-” ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸੱਹਬ ਭੈਰੂੰ ਕੱਬੀਰ ਪਾਟ 1161* ਯਾਨੀ ਰੱਬ ਦੀ ਤੱਰ ਫੌ ਸਵਾ ਲੱਖ ਪੈਗੰਬਰ ਦੁਨਯਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸਨ,ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਅੰਬਿਆਈ ਕਿਰਾਮ ਦੀ ਇਹੀ ਤਾਦਾਦ ਬਿਆਨ ਕਿੱਤੀ ਹਨ,ਜੇਸਾਕਿ  ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਭਾਈ ਬਾਲਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਇਰਸ਼ਾਦ ਦਰਜ਼ ਹਨ:-

ਇਸਲਾਮ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀ ਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਬਲਕਿ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਸੂਲ ਨੇ ਹਰਾਮ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ।ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਗੀਰਾ ਬਿਨ ਸ਼ਾਅਬਾ(ਰਜ਼ੀ)ਤੋਂ ਰਵਾਇਤ ਹੈ ਕਿ ਨਬੀ(ਸ) ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ :

        ”ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਰਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਮਾਪਿਆ ਦੀ ਅਵੱਗਿਆ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਹੀ ਧਰਤੀ ਅੰਦਰ ਦਫ਼ਨਾ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਫ਼ਜੂਲਖ਼ਰਚੀ ।”

        ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਗੀਰਾ ਤੋਂ ਹੀ ਰਵਾਇਤ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਰਵਾਇਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਸੂਲ (ਸ) ਨੇ ਹਰਾਮ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।”

)                                                     ਸਹੀ ਬੁਖਾਰੀ,ਹਦੀਸ ਨ: 6473)