Category Archives: السفر – യാത്ര …..

ശഹീദ് അബ്ദുല്‍ ഖാദിര്‍ മുല്ലയുടെ അവസാന വാക്കുകള്‍

shaheed-mulla

”ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ രക്ഷാകര്‍ത്താവായിരുന്നു. ഈ ഭരണകൂടം നിയമവിരുദ്ധമായി എന്നെ കൊല്ലുകയാണെങ്കില്‍ അത് രക്തസാക്ഷ്യം തന്നെയായിരിക്കും. ഞാന്‍ രക്തസാക്ഷിയാകുന്നതോടെ നിങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം അല്ലാഹു ഏറ്റെടുക്കും. അവനാണല്ലോ..
വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് കുടുംബാംഗങ്ങളെ കാണാന്‍ അബ്ദുല്‍ ഖാദിര്‍ മുല്ലയെ അനുവദിച്ചിരുന്നു. അവരോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ”ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ രക്ഷാകര്‍ത്താവായിരുന്നു. ഈ ഭരണകൂടം നിയമവിരുദ്ധമായി എന്നെ കൊല്ലുകയാണെങ്കില്‍ അത് രക്തസാക്ഷ്യം തന്നെയായിരിക്കും. ഞാന്‍ രക്തസാക്ഷിയാകുന്നതോടെ നിങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം അല്ലാഹു ഏറ്റെടുക്കും. അവനാണല്ലോ ഏറ്റവും നല്ല സംരക്ഷകനും രക്ഷകര്‍ത്താവും. അതിനാല്‍ പ്രയാസപ്പെടാനോ ദുഃഖിക്കാനോ ഒന്നുമില്ല.

ഞാന്‍ പൂര്‍ണമായും നിരപരാധിയാണ്. ഞാന്‍ ഇസ്‌ലാമിക പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചതിനാലാണ് എന്നെ കൊലപ്പെടുത്തുന്നത്. രക്തസാക്ഷ്യം എന്നത് എല്ലാവര്‍ക്കും വിധിച്ചിട്ടുള്ളതല്ല. എന്റെ ഈ രക്തസാക്ഷ്യത്തിന് സര്‍വലോക രക്ഷിതാവിന്റെ അനുഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില്‍, ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യവാനായി ഞാനെന്നെ കണക്കാക്കും. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടമായിരിക്കും ഈ രക്തസാക്ഷ്യം. എന്റെ ഓരോ തുള്ളി രക്തവും ഇസ്‌ലാമിക പ്രസ്ഥാനത്തിന് പുതുജീവന്‍ നല്‍കുകയും ഏകാധിപതികളെ വിറപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. എനിക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് വേവലാതിയില്ല. ഈ രാജ്യത്തിന്റെയും ഇസ്‌ലാമിക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും ഭാവിയോര്‍ത്താണ് ഞാന്‍ സങ്കടപ്പെടുന്നത്. എന്റെ അറിവില്‍ പെട്ടിടത്തോളം ഞാന്‍ കുറ്റങ്ങളോ അതിക്രമങ്ങളോ ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്റെ ജീവിതം മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ ഇസ്‌ലാമിക പ്രസ്ഥാനത്തിന് സമര്‍പ്പിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. അനീതികള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ ഞാനൊരിക്കലും തല കുനിച്ചിട്ടില്ല, അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താല്‍ ഇനി തല കുനിക്കുകയുമില്ല. ഏതെങ്കിലും ഭരണകേന്ദ്രങ്ങളുടെ മുമ്പാകെ ചെന്ന് ജീവന് വേണ്ടി കരുണ യാചിക്കുന്ന പ്രശ്‌നം തന്നെയില്ല. ജീവിത മരണങ്ങള്‍ തീരുമാനിക്കുന്നത് അല്ലാഹുവാണ്. എന്റെ വിധി അവന്‍ തീരുമാനിച്ചുകൊള്ളും. ഞാന്‍ വധിക്കപ്പെടുന്നത് ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിയുടെ തീരുമാനമനുസരിച്ചായിരിക്കില്ല. എന്റെ രക്തസാക്ഷ്യത്തിന്റെ ദിവസവും സമയവും തീരുമാനിക്കുന്നത് സര്‍വലോക രക്ഷിതാവാണ്. ആ തീരുമാനം എന്തായാലും ഞാന്‍ സ്വീകരിക്കാന്‍ തയാറാണ്.”

ക്ഷമയും സഹനവും കൈവിടരുതെന്നും അദ്ദേഹം കുടുംബാംഗങ്ങളെ പ്രത്യേകം ഓര്‍മിപ്പിച്ചു: ”ക്ഷമയും സഹനവും പുലര്‍ത്തുമ്പോഴാണ് ദൈവാനുഗ്രഹങ്ങള്‍ പൂര്‍ണമായി ലഭ്യമാവുക. പരലോകത്തെ മുക്തി മാത്രമായിരിക്കണം നമ്മുടെ ജീവിതാഭിലാഷം. എന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വം സ്വീകരിക്കപ്പെടാന്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ എല്ലാവരോടും അഭ്യര്‍ഥിക്കുന്നു. എനിക്ക് നല്‍കിയ പിന്തുണക്കും ആശീര്‍വാദത്തിനും ഞാന്‍ എല്ലാ രാജ്യനിവാസികളെയും അഭിനന്ദിക്കുന്നു.”

ജബലുന്നൂറിലെ രാത്രി غار حراء

ആയിരം പൂര്ണനചന്ദ്രന്മാര്‍ ആകാശ മേലാപ്പില്‍ പ്രകാശ പ്രളയം സൃഷ്ട്ടിച്ച വിസ്മയ രാത്രി.മാനവ ചരിത്രത്തിനു നിര്ണ്യം കുറിച്ച ആ വിശുദ്ധ രാവില്‍ ആയിരം മാലാഖമാര്‍ പ്രശാന്തിയുടെ പരിമളം പൊഴിച്ച് പറന്നു വീണത്‌ ഈ മലമുകളില്‍ ആയിരുന്നു.നിയതിയുടെ പ്രകാശവര്ഷംി ഏറ്റു വാങ്ങി ഈ കുന്നുകള്‍ ജ്വലിച്ചു.അത് മുതലാണ്‌ “ജബലുന്നൂറി”ന്റെം കഥ തുടങ്ങുന്നത്.

പര്വനതങ്ങളുടെ മടിത്തട്ടിലാണ് മക്കാ നഗരി പിച്ച വെച്ചത്.അറബികളുടെ പിതാമഹനായ ഇബ്രാഹീം നബി,ഭാര്യ ഹാജരിനെയും പുത്രന്‍ ഇസ്മായീലിനെയും ഈ കുന്നുകളെ ഏല്പ്പിബചായിരുന്നുവല്ലോ ജന്മ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്.തള്ള പക്ഷി കുഞ്ഞുങ്ങളെ സ്വന്തം ചിറകിനുള്ളില്‍ കാത്തു വെക്കുന്ന പോലെ,സഫായും മര്വനയും അരഫയും ജബല്‍ ഉമറും സബീലുമെല്ലാം മക്കയുടെ മക്കളെ ചേര്ത്ത്ന പിടിച്ചു ലാളിച്ചു.മാനത്ത് പറക്കുന്ന മേഘക്കൂട്ടങ്ങളോട് കലഹം കൂടി ഈ നാടിനു ആര്ദ്രകത നല്കി്.കൊടും ചൂടില്‍ തപിച്ച താഴ്വരകള്ക്ക് തണല്‍ വിരിച്ചു കൊടുത്തു.ശത്രുക്കളില്‍ നിന്ന് സുരക്ഷ നല്കി്.

മക്കയിലെ കുന്നുകൂട്ടങ്ങളില്‍ മസ്ജിദുല്‍ ഹരാമിന് വടക്കാണ്‌ ഈ പ്രകാശഗിരി.ഹറമില്‍ നിന്ന് ഏതാണ്ട് മൂന്നു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം.സുഹൃത്ത്‌ ബഷീര്‍ വള്ളിക്കുന്നും മൂസക്കോയ സാഹിബ്‌ പുളിക്കലും കൂട്ട് വന്നു.ഇഷാ നമസ്കാര ശേഷം ഞങ്ങള്‍ ജബലുന്നൂര്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി പുറപ്പെട്ടു.ശയ്യോപകരണങ്ങളും രാത്രി ഭക്ഷണവും കരുതിയിരുന്നു.ഈ രാത്രി ജബലുന്നൂരിന്റെ ഉച്ചിയില്‍ പാര്ക്കരണം.

ജബലുന്നൂരിന്റെ താഴ്വാരത്ത് റോഡ്‌ അവസാനിക്കുന്നു.ടാക്സി ഡ്രൈവറായ അറബി വണ്ടി തിരിച്ചു നിറുത്തിയ ശേഷം മുകളിലേക്ക് കൈചൂണ്ടി നേരെ നടക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു,ഒരു പെരുമ്പാമ്പിനെ പോലെ മുകളിലോട്ടു നീണ്ടു ചുരുണ്ട് കിടക്കുന്ന ചെങ്കുത്തായ പാത ഭയപ്പെടുത്താതിരുന്നില്ല.താഴ്വാരത്തെ പെട്ടിക്കടയില്‍ നിന്ന് ഒരു ടോര്ച്ചും കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളവും വാങ്ങി കയ്യില്‍ വെച്ചു.

പകല്‍ ചൂടിന്റെ ചൂര് കെട്ടിരുന്നില്ല.40 ഡിഗ്രിയ്ക്ക് മീതെയാണ് ഇപ്പോള്‍ ചൂട്.നരച്ച കുന്നുകള്‍ ചൂട് നിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.സമുദ്ര നിരപ്പില്‍ നിന്ന് 634 മീറ്റര്‍ ഉയരത്തില്‍ ഗരിമയോടെ തല ഉയര്ത്തി നില്ക്കു ന്ന മലത്തട്ടിലേക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.നടന്നു മുന്നേരുന്നതിന്നനുസരിച്ചു ലക്ഷ്യവും അകന്നു പോകുകയാണോ? ഞങ്ങള്‍ വഴിത്തിരുവുകളില്‍ വിശ്രമിച്ചു.ഇടയ്ക്കിടെ വെള്ളം കുടിച്ചു.ജബലുന്നൂര്‍ സന്ദര്ശിോച്ചു മടങ്ങുന്നവര്ക്ക്മ വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ വഴിയില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൊടുത്തു.സന്ദര്ശകകരില്‍ അധികവും ഇറാനില്‍ നിന്നും തുര്ക്കി യില്‍ നിന്നുള്ളവരാണ്.

പകുതി ദൂരം പിന്നിട്ടിട്ടുണ്ടാകും.അവിടെ ഒരു താല്ക്കാചലിക പന്തല്‍ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്.ശീതള പാനീയങ്ങളും ലഘുഭക്ഷണവും വില്പ്പംന നടത്തുന്ന കടയായിരുന്നു അത്.പക്ഷെ കട അടച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.അവിടെ വിരിച്ചിട്ടിരുന്ന പരവതാനിയില്‍ ഇരുന്നു ഞങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.ഭക്ഷണ പൊതി തുറന്നു.ചുട്ട കോഴിയുടെ ഗന്ധം പുറത്തു വന്നു.കുബൂസും സലാഡും മറ്റു ചേരുവകളും പുറത്തെടുത്തു കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.ഇരുപത്തി അഞ്ചു വര്ഷനത്തോളമായി ജിദ്ദയില്‍ ജോലിയെടുക്കുന്ന മൂസക്കോയ സാഹിബിനു മക്കയുടെയും സൗദിയുടെയും ചരിത്രം മന:പാഠമാന്.താഴെ വിദൂരങ്ങളില്‍ മിന്നുന്ന ചെറു വെളിച്ചങ്ങളിലേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി സമീപ താഴ്വരകളുടെ ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവുമെല്ലാം അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.അതിനിടെ ബഷീര്‍ വള്ളിക്കുന്ന് ധൃതിയില്‍ ബാഗ് തുറന്നു കാമറ കയ്യിലെടുക്കുന്നു.ഭക്ഷണ ഗന്ധം പിടിച്ചു ഞങ്ങള്ക്ക്ന സമീപത്തു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഒരു പൂച്ചയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉന്നം.

“ഇത് വെറും പൂച്ചയല്ല,ജബല്നൂചരിലെ പൂച്ചയാണ്!”-വള്ളിക്കുന്ന് പറഞ്ഞു.
തപിച്ചു വരണ്ട ഈ പരവതസാനുക്കളിലും അതിജീവിക്കുന്ന പൂച്ചകള്‍ അതിശപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.ശിഷ്ടങ്ങള്‍ ഭക്ഷിച്ചു ഒന്ന് മുരണ്ടു അവന്‍ എങ്ങോട്ടോ മറഞ്ഞു.

ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടര്ന്നുി.ഇനി യാത്ര കുറെ കൂടി ക്ലേശകരമാണ്.കഷ്ട്ടിച്ചു ഒരാള്ക്ക് ‌ നടക്കാനുള്ള വിസ്താരമേ ഉള്ളൂ.തിരിവുകളിലെവിടെയെങ്കിലും അടിതെറ്റിയാല്‍ താഴ്ച്ചയിലെക്കാകും പതനം.കൈവരികള്‍ പണിതിട്ടുള്ളത് യാത്രികര്ക്ക് ആശ്വാസമാണ്.കുറച്ചു കൂടി മുന്നോട്ടു നടന്നപ്പോള്‍ എമെര്ജരന്സി ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഒരു മുഖം തെളിഞ്ഞു.മുഷിഞ്ഞ പൈജാമയും തൊപ്പിയും അണിഞ്ഞ ഒരു പാകിസ്ഥാനി.അയാള്‍ പടവുകള്‍ കൊത്തിയുണ്ടാക്കുകയാണ്.പിക്കാസും മറ്റു ആയുധങ്ങളും അടുത്ത് വെച്ചിട്ടുണ്ട്.പടവുകള്‍ പണിതു സിമന്റില്‍ ഉറപ്പിക്കുകയാണ് അയാള്‍.കൂട്ടിനു ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.ആളുകള്‍ മല കയറുന്നതും ഇറങ്ങുന്നതും അയാള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നേ ഇല്ല.സന്ദര്ശികരില്‍ ചിലര്‍ അടുത്ത് കണ്ട പാത്രത്തില്‍ റിയാലുകള്‍ ഇട്ടു പോകുന്നുണ്ട്.പകല്‍ മുഴുവന്‍ ജോലി ചെയ്തു രാത്രിയില്‍ ഇവിടെ എത്തി ഹിരാ ഗുഹയിലേക്കുള്ള വഴി വെട്ടുകയാണ് അയാള്‍.

സുദീര്ഘ്മായ ഈ മലമ്പാത ഇങ്ങനെ ത്യാഗികളായ ചിലര്‍ വെട്ടിയതാനത്രേ.വഴി വെട്ടുന്നവര്‍ ത്യാഗികള്‍ ആയിരിക്കും.തീര്ഥാാടകര്‍ കിതച്ചു കൊണ്ടു പടവുകള്‍ കയറുന്നത് നോക്കി സന്തോഷത്തോടെ അയാള്‍ പുഞ്ചിരിക്കും.പിന്നെ തന്റെ‍ പണിയില്‍ ലയിക്കും.

ആയിരത്താണ്ടുകള്ക്കാപ്പുരം ഈ പര്വകതം എത്ര മാത്രം വരണ്ടാതാവും? എത്രമേല്‍ വിജനമായിരിക്കും? അന്നും ഈ കുന്നിനു മക്കാവാസികള്‍ പ്രത്യകത കല്പ്പിച്ചിരുന്നു.ഹിറാ ഗുഹയെ നെറുകയില്‍ വഹിച്ചു ഈ കുന്നു ഇതേ നില്പ്പ് നിന്നു.വ്യാപാരവും യാത്രകളും വീര്പ്പു മുട്ടിക്കുമ്പോള്‍ ഒട്ടകങ്ങളെ താഴ്വരകളില്‍ മേയാന്‍ വിട്ടു അവര്‍ മല കയറി ഹിറാഗുഹയില്‍ എത്തി.പര്വ ത ശീര്ഷകത്തിലെ പ്രശാന്തിയില്‍ അവര്‍ ആത്മഹര്ഷംവ അനുഭവിച്ചു മടങ്ങി.തന്റെഹ പിതൃവ്യരായ ഖുരൈഷികളുടെ താവഴി പിന്തുടര്ന്ന്് മുഹമ്മദും(സ) ഹിരാഗുഹ സന്ദര്ശി‍ക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രായം നാല്പ്പ്തു.ഖദീജയെ വിവാഹം ചെയ്തു പതിനഞ്ചു വര്ഷം പിന്നിട്ടുരുന്നു.വ്യാപാരവും യാത്രകലുമായി കഴിഞ്ഞു കൂടുന്ന കാലം.വ്യക്തിപരമായി കാര്യമായ അലോസരങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും പേരറിയാത്ത എന്തോ ഒരു അസ്വാസ്ഥ്യം അദ്ദേഹത്തെ വേട്ടയാടികൊണ്ടിരുന്നു.സൃഷ്ടിയുടെ നിഗൂഡതകള്‍,ജീവിതത്തിന്റെ ലക്‌ഷ്യം,മരണം,അനന്തരം…പിടികിട്ടാത്ത നിരവധി ചോദ്യങ്ങള്‍.അതിലുപരി ഖുറൈഷികളും ഇതര ഗോത്രങ്ങളും കൊണ്ടു നടക്കുന്ന അര്ത്ഥു രഹിതമായ വിശ്വാസങ്ങള്‍,ആചാരങ്ങള്‍,ബിംബങ്ങള്‍,പൂജകള്‍…അവ്യക്തമായ ആത്മസംഘര്ഷകങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള ആശ്വാസം തേടി മുഹമ്മദും(സ) ഹിറാഗുഹയുടെ ഗര്ഭ,ത്തില്‍ ധ്യാനനിരതനായി.മൂന്നു വര്ഷകത്തോളം റമദാനില്‍ ഈ ധ്യാനം അദ്ദേഹം തുടര്ന്നുറ.

അദ്ദേഹം ഹിരാഗുഹയിലേക്ക് കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തത് ഇതേ ചെരുവുകളില്‍ കൂടി ആയിരുന്നു.അദ്ദേഹത്തിന് ഭക്ഷണവുമായി പത്നി ഖദീജയും ഏകാകിയായി ചെന്ന് മടങ്ങിയതും ഇതേ പാതയിലൂടെ.ഈ പടവുകളില്‍ ചുവടു വെക്കുമ്പോള്‍ ചരിത്രസ്മരണകള്‍ മനസ്സില്‍ ഓളം തള്ളി.
ക്രിസ്താബ്ദം 634 ആഗസ്തിലായിരുന്നു അത്.അത് റമദാന്‍ മാസമായിരുന്നു.പതിവ് പോലെ മുഹമ്മദ്‌(സ) ഹിറാഗുഹയില്‍ ധ്യാന നിരതനാണ്.ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ തിളങ്ങി.അവ ഇരുട്ടില്‍ കുളിച്ച ഗുഹാഗര്ഭ(ത്തിലേക്കു ഊര്ന്നുു വരികയാണോ?..സര്വആത്ര പ്രകാശം..ദിക്കുകള്‍ ഭേദിച്ച് കൊണ്ടു അശരീരി മുഴങ്ങി:
“വായിക്കുക!”
“എനിക്ക് വായിക്കാന്‍ അറിയില്ല”-അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടു കൊണ്ടു പ്രതിവചിച്ചു.
പ്രകാശത്തികവാര്ന്നക ആ സ്വരൂപം അദ്ദേഹത്തെ അമര്ത്തി പിടിച്ചു.ആ വെളിപാട് ആവര്ത്തിംച്ചു…
“വായിക്കുക,നിന്നെ സൃഷ്ട്ടിച്ച നിന്റെര നാഥന്റെ നാമത്തില്‍!….”
മുഹമ്മദ്‌(സ) പതുക്കെ അതേറ്റു പറഞ്ഞു.

വാക്കിന്റെ ഭാരത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം വിറ കൊണ്ടു.നാക്ക് കുഴഞ്ഞു.അസ്ഥികളില്‍ വേദന പാഞ്ഞു കയറി.
ഭയവും വേദനയും പിടി മുറുക്കിയ ഒരു വിഭ്രാന്തിയില്‍ അന്ന് അദ്ദേഹം ഈ പടികള്‍ ഇറങ്ങി.അത് ഖുറൈഷി വ്യാപാരിയായ മുഹമ്മദ്‌ ആയിരുന്നില്ല.ലോകാനുഗ്രഹിയായ തിരുദൂതര്‍ ആയിരുന്നു.
തന്റെി ഏകാന്ത വാസത്തിന്റെ പുതിയ അനുഭവങ്ങള്‍ പ്രിയതമയുമായി പങ്കു വെച്ച്‌ അദ്ദേഹം.
“വയ്യ,പുതപ്പിച്ചു മൂടൂ,ഖദീജാ..”
ആശ്വാസ വചനങ്ങള്‍ കൊണ്ടു അദ്ദേഹത്തെ മൂടി അവര്‍.മറ്റുള്ളവര്ക്ക് അഭയവും ആശ്വാസുമായ അങ്ങയെ അള്ളാഹു കൈവിടുകയില്ല.
ആ വിചിത്രാനുഭവത്തിന്റെ രഹസ്യമറിയാന്‍ ഖദീജയ്ക്കും തിടുക്കമായി.തന്റെെ ബന്ധുവും ക്രിസ്തീയ പുരോഹിതനുമായ വരഖതുബിനു നൌഫലിനെ സമീപിച്ചു ഉണ്ടായ കാര്യങ്ങള്‍ വിസ്തരിച്ചു.വരഖ ഹിബ്രുവില്‍ നിപുണനായിരുന്നു.പൂര്വയ വേദങ്ങളില്‍ പ്രവീണന്‍.ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ താടി ഉഴിഞ്ഞു അന്ധനായ ആ പുരോഹിതന്‍ പറഞ്ഞു:

“മുഹമ്മദ്‌ ഭാഗ്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.ഭയക്കാനില്ല,മോശെയുടെ അടുത്ത് വന്ന ഗബ്രിയേല്‍ മാലാഖ തന്നെയാണ് മുഹമ്മദിന്റെ അടുക്കല്‍ വന്നിട്ടുള്ളത്.മുഹമ്മദ്‌ ദൈവദൂതന്‍ ആണ്.ഒരു കാലത്ത് ഖുറൈശികള്‍ അദ്ദേഹത്തെ നാട്ടില്‍ നിന്നു പുറത്താക്കും.അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുണക്കും.”ആ വാക്കുകളുടെ പൂര്ണങ അര്ഥംു മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും തന്റെച പ്രിയതമന് അപകടമൊന്നും വരില്ലെന്ന ആശ്വാസം അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ ജബല്‍ നൂറിന്റെ ഉച്ചിയില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു.അര്ദ്ധന രാത്രി പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു.ഇപ്പോഴും സന്ദര്ശസകരുടെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.എന്നല്ല,സന്ദര്ശകക പ്രവാഹം വര്ധിക്കുകയുമാണ്.ഇവിടെയും ഒരു താല്ക്കാ ലിക പന്തലുണ്ട്.ചായയും പാനീയങ്ങളും ലഘു ഭക്ഷണങ്ങളും വില്ക്കു ന്ന ചെറിയ കട.നമസ്കരിക്കാനും സൌകര്യപ്പെടുതിയിട്ടുണ്ട്.തൊട്ടു താഴെ കാണുന്നതാണ് ഹിറ ഗുഹ.
അങ്ങകലെ മസ്ജിദുല്‍ ഹരാമിന്റെ മിനാരങ്ങള്‍ കാണാം.ചരിത്രം വീണുറങ്ങുന്ന മക്ക നഗരി.മലകള്‍ കൈകോര്ത്ത്്‌ പിടിച്ചു കഅബയെ കാക്കുന്നു.ഇപ്പോഴും പ്രാചീനമായ ഒരു ശാന്തി ഈ മലകളിലും താഴ്വാരങ്ങളിലും തളം കെട്ടി നില്പ്പു ണ്ട്.ഇബ്രാഹീം നബിയുടെ വിളി കേട്ടു ഇട മുറിയാതെ വന്നു പോകുന്ന തീര്ഥാ്ടക ലക്ഷങ്ങള്‍ ഈ സമാധിയില്‍ ലയിച്ചു ചേരുന്നു.വിദൂരത്ത് എവിടെയോ ഒരു മല മുകളിലെ കുടിലില്‍ മുനിഞ്ഞു കത്തുന്ന വെട്ടം കണ്ടു.

നിരപ്പായ സ്ഥലം നോക്കി ഞങ്ങള്‍ വിരിപ്പ് വിരിച്ചു.തീര്ഥാബടകര്‍ വന്നും പോയുമിരുന്നു.പാറക്കെട്ടിന്റെ വിങ്ങല്‍ ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല.
ആകാശം നോക്കി കിടന്നു.നക്ഷത്രങ്ങള്‍ മിഴി തുറക്കുന്നു.ഇതേ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ വെളിപാടിന്റെ പ്രാരംഭസുദിനത്തില്‍ ഉള്ളു നിറഞ്ഞു ചിരിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം.ജിബ്രീല്‍,മലക്കുകള്‍,തിരുദൂതര്‍,ഖദീജ,സ്വഹാബികള്‍…ചരിത്രത്തിന്റെ കാല്പ്പെ രുമാറ്റം മനസ്സിനെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു.പതുക്കെ നിദ്രയുടെ ചുഴികളിലേക്ക് ഊളയിട്ടു പോയി…

സുബഹി ബാങ്കിന്റെ നാദധ്വനികള്‍ ജബലുന്നൂരില്‍ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ഉണര്ന്ന ത്.ചുറ്റിലും സന്ദര്ശാകര്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.ഇന്ന് വെള്ളിയാഴ്ചയാണ്.പൊതുവേ സന്ദര്ശയകര്‍ കൂടുന്ന ദിവസം.ഹിറ സന്ദര്ശാനം ഹജ്ജിന്റെയോ ഉമ്രയുടെയോ ഭാഗമല്ല.ചരിത്രം അയവിരക്കാനും ചരിത്രഭൂമി കണ്ടു മനം നിറയാനുമാണ് വിശ്വാസികള്‍ ഇവിടെ വരുന്നത്.എന്നാല്‍ അല്പജ്ഞ്ജരും അന്ധവിശാസികളും ഇവിടെ വെച്ച്‌ പ്രത്യേക നമസ്കാരങ്ങള്‍ നിര്വനഹിക്കുന്നു,കരഞ്ഞു പ്രാര്ഥികക്കുന്നു.പാറകെട്ടുകളെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നു.അതൊന്നും അരുതെന്ന് എഴുതി വെച്ചത് പക്ഷെ അവരെ അതില്‍ നിന്നു തടയുന്നില്ല!

സുബഹി നമസ്കരിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ഹിറയുടെ കൂടുതല്‍ സമീപത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.ഒരാള്ക്ക് ‌ കഷ്ട്ടിച്ചു ഇരിക്കാനേ അതിനകത്ത് ഇടമുള്ളൂ.ഗുഹകളിലൂടെ നുഴഞ്ഞു വേണം അകത്തേക്ക് കടക്കാന്‍.സന്ദര്ശൂകര്ക്കി ടയിലൂടെ ഞങ്ങളും നുഴഞ്ഞു കേറി.”ഹൌര്‍ ഹിറാ” എന്ന്‌ പാറക്കെട്ടില്‍ രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു.പാറക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ പല ഭാഷകളില്‍ സന്ദര്ശളകര്‍ തങ്ങളുടെ പേരും മറ്റും കോറിയിട്ടിരിക്കുന്നു.കൂട്ടത്തില്‍ എന്‍ ഡി എഫ് എന്ന്‌ എഴുതി വെച്ചത് കണ്ടു ഞങ്ങള്‍ അമ്പരന്നു!

നേരം പുലര്ന്നി രിക്കുന്നു.ഞങ്ങള്‍ ആ കടയില്‍ നിന്നു ഒരു ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു.എത്രയോ ദൂരം നടന്നു സാധനങ്ങള്‍ ചുമലേറ്റി വേണം ഇവിടെ എത്തിക്കാന്‍.എങ്കിലും അമിത വിലയൊന്നും ഈടാക്കുന്നില്ല.സൂര്യ വെട്ടത്തില്‍ ജബലുന്നൂര്‍ തിളങ്ങുന്നു.കൂടുതല്‍ നേരം ഇവിടെ തന്നെ കഴിയാന്‍ തോന്നി.നേര്ത്ത് കുളിരുമായി ഒരു തെന്നല്‍ കടന്നു പോയി.ഇനിയും വൈകിയാല്‍ ചൂട് ശക്തി പ്രാപിക്കും.പിന്നെ മലയിറക്കം പ്രയാസകരമാകും.ജുമാ നമസ്കാരത്തിന് ഹറമില്‍ എത്തണമെങ്കില്‍ ഇപ്പോഴേ ഇറങ്ങണം.

ഹിറ ഗുഹയോടു വിട ചൊല്ലി ഞങ്ങള്‍ ഇറക്കം ആരംഭിച്ചു.”കയറ്റം പോലെ ഇറക്കവും ശ്രമകരം ആണ്.ശ്രദ്ധിച്ചു വേണം”-മൂസ്സക്കോയ സാഹിബ് നിര്ദേ”ശിച്ചു.കുന്നു കയറി വരുന്നവര്ക്ക് വഴി കൊടുത്തു ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.
പാതി വഴിയില്‍ ഒരു കല്പ്പടടവില്‍ വിശ്രമിക്കുന്ന വൃദ്ധ ദമ്പതികളെ കണ്ടു.എണ്പ്ത് പിന്നിട്ടു കാണും.പ്രായം അവരുടെ മുഖത്ത് രേഖാചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചിട്ടുണ്ട്.വടി നിലത്തൂന്നി,ചേര്ന്നി രിക്കുന്ന അവരുടെ ചെറിയ വെള്ളകണ്ണുകള്‍ ഇന്നലെ കണ്ട പൂച്ചയെ ഓര്മിമപ്പിച്ചു.
അടിവാരത്ത് എത്താന്‍ ഒരു മണിക്കൂറിലധികം നടന്നു.ഒരിക്കല്‍ കൂടി ജബല്‍ നൂറിനെ നോക്കി കൈവീശി.
ഹറമിലേക്ക് ആളെ വിളിച്ചു കയറ്റുന്ന ടാക്സിക്കാരുടെ കലപിലയിലേക്ക് ഞങ്ങളും ഒഴുകി.
ِabi